7 mei 2009
In memoriam Ghislain Struys
|
Begin deze week, de week van zijn overlijden, stuurde ik hem nog een elektronische wenskaart via het ziekenhuis, met de belofte dat ik van de week zou langskomen.
Donderdag 8 mei kwam ik dan in het ziekenhuis aan en tot mijn grote ontsteltenis was hij de vorige nacht overleden.
Zelf geen afscheid genomen, geen laatste woorden, het deed me pijn…
Ghislain, in het verleden hadden we soms al eens een meningsverschil, maar achteraf werd dit steeds bijgelegd met een pintje en een babbel over alles en nog wat… Je vergevingsgezindheid heeft me steeds in jou doen geloven als een man van een woord, een man waar je op kon rekenen.
We streden tenslotte voor hetzelfde doel, de Vlaamse onafhankelijkheid.
Een vraag om een probleem aan te kaarten bij het gemeentebestuur werd door jou onmiddellijk behandeld en het antwoord liet dan ook nooit lang op zich wachten.
Inhoud, rechtlijnigheid en ten dienste staan van, was voor jou belangrijker dan in de schijnwerpers staan.
Kortom, je was een nationalist uit één stuk en liet dit ook blijken. De VL- pin op de revers van je jas was dan ook onlosmakelijk met jou verbonden.
Zo kende ik jou en zo zal ik jou blijvend herinneren…
Aan de familie bied ik dan ook mijn diepste medeleven aan.
Koen Ooms